Housesharing is de toekomst

September 10, 2016

 

De Vlaamse wooncultuur is aan vernieuwing toe. Iedere dag verdwijnt er 6 hectare open ruimte. Tegelijk wacht de uitdaging om tegen 2030 330.000 gezinnen bijkomend te huisvesten waaronder steeds meer alleenstaanden en eenoudergezinnen. De klassieke verkavelingsstrategie is niet langer houdbaar.  Vernieuwende woonoplossingen dringen zich op.

 

De deeleconomie kent een opmars in onze samenleving. Denk aan autodelen, groepsaankopen, gezamenlijke initiatieven voor kinderopvang, … Maar als het op wonen aankomt zijn we nog altijd sterk op onszelf gericht. De Vlaming wil zijn eigen huis, op zijn eigen lapje grond, liefst met een duidelijke omheining er rond. Gedeeld wonen, de Vlaming lijkt er nog niet klaar voor. In het buitenland wordt ondertussen wel al volop geëxperimenteerd met vernieuwende concepten. Aaneengesloten bouwblokken in een hoge densiteit van meer dan 50 kleinere woningen per hectare op één groot perceel met een gemeenschappelijk centraal park zijn er geen uitzondering meer.

 

‘Samen wonen’ of ‘gedeeld wonen’ biedt heel wat voordelen zowel op ecologisch, sociaal als financieel vlak. Wanneer we kleinere woonruimtes koppelen aan grotere gemeenschappelijke buitenruimtes sparen we de open ruimte en genieten bewoners toch van een grotere tuin dan vandaag het geval is, zeker met de steeds kleiner wordende percelen. Gedeeld wonen versterkt het contact tussen de bewoners en door samen in te staan voor bepaalde vaste kosten kan gedeeld wonen ook goedkoper zijn.

 

Een dergelijke omslag in wooncultuur vraagt evenwel tijd en een mentaliteitswijziging.  Gedeeld wonen in Vlaanderen heeft een toekomst wanneer het wordt aangepast aan onze gevoeligheden: met aandacht voor private en semi-publieke overgangsruimten, realisme in de graad van gemeenschappelijkheid en menselijke proporties in de architectuur. Intussen worden er in die zin en op ons aandringen nieuwe proefprojecten co-housing opgestart. Laten we hopen dat deze snel zullen worden geïmplementeerd.

 

Om vernieuwende woonoplossingen mogelijk te maken moeten gemeenten hun verkavelingsstrategie makkelijker kunnen aanpassen. Bestaande verkavelingen worden best gescreend en aangepast zodat het ruimtelijk rendement van de bestaande bebouwde ruimte gemaximaliseerd wordt. Door in te zetten op renovatie en hergebruik van onderbenutte gebouwen kan de extra vraag naar wonen opgevangen worden. Denk maar aan de schat van in onbruik geraakte hoeves, verouderde schoolgebouwen en grote villa’s die aantrekkelijk zijn voor opdelen en co-housing. De recente reeks wijzigingen aan de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening en het nieuwe Beleidsplan Ruimte Vlaanderen van Vlaams Minister van Ruimtelijke Ordening Joke Schauvliege zullen hier een antwoord op te bieden.

 

Daarnaast moeten we de nog resterende obstakels op administratief, juridisch en fiscaal vlak die samen wonen in de weg zo snel mogelijk staan wegwerken: het uitreiken van aparte huisnummers, de negatieve effecten van “samen wonen” op de uitkering van vervangingsinkomens, ... 

 

De traagheid van de politiek mag niet de oorzaak zijn van een blokkering van het noodzakelijke veranderingsproces waaraan onze wooncultuur – uit ruimtelijke, financiële en klimaatnoodzaak – onderhevig is.

 

Please reload

© 2018 | An Christiaens

  • YouTube Social Icon
  • Wix Twitter page
  • Wix Facebook page
  • Instagram Social Icon